قانون بیمه شخص ثالث

قانون [[بیمه شخص ثالث]]

- قانون بیمه اجباری مسؤولیت مدنی دارندگان وسایل نقلیه موتوری زمینی در مقابل شخص ثالث** (که به اختصار **قانون [[بیمه شخص ثالث]]** نامیده می‌شود)، نخستین بار در ۱۴ ماده و ۳ تبصره در تاریخ ۲۶ آذر ۱۳۴۷ از سوی مجلس شورای ملی و سپس در ۲۳ دی ۱۳۴۷ از سوی مجلس سنا تصویب شد و از اول فروردین ۱۳۴۸ لازم‌الاجرا گردید.

1. ماهیت و هدف قانون

این قانون، همان‌طور که از عنوان و ماده یک آن برمی‌آید، یک نوع **بیمه مسؤولیت** است. هدف آن، تکلیف قانونی کلیه دارندگان وسایل نقلیه موتوری زمینی (اعم از اشخاص حقیقی یا حقوقی) به بیمه‌کردن مسؤولیت خود در قبال جبران خسارات بدنی و مالی است که در اثر حوادث وسایل نقلیه یا محمولات آنها به اشخاص ثالث وارد می‌شود.

1. اصلاح قانون در سال ۱۳۸۷

پس از گذشت حدود چهل سال، این قانون در تاریخ ۱۶ تیر ۱۳۸۷ اصلاح شد. قانون اصلاحی با عنوان **«قانون اصلاح قانون بیمه اجباری مسؤولیت مدنی دارندگان وسایل نقلیه موتوری زمینی در مقابل شخص ثالث»** در ۳۰ ماده و ۲۵ تبصره به تصویب کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی رسید و پس از موافقت مجلس با اجرای آزمایشی آن به مدت ۵ سال، در ۱۶ مرداد ۱۳۸۷ به تأیید شورای نگهبان رسید.

مطابق ماده ۳۰ قانون اصلاحی، قانون قبلی (مصوب ۱۳۴۷) و کلیه قوانین و مقررات مغایر با آن، نسخ و لغو گردید. همچنین تصریح شده که هرگونه نسخ یا اصلاح مواد این قانون جدید، باید به‌طور صریح در قوانین بعدی قید شود.

1. خلاصه تغییرات کلیدی قانون جدید

قانون اصلاحی ۱۳۸۷، با توجه به شرایط روز و نیازهای جامعه، دستخوش تغییرات اساسی شد که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

**افزایش پوشش‌های بیمه‌ای:** گسترش سقف تعهدات بیمه‌گر در قبال خسارات جانی و مالی.
**تسهیل در صدور بیمه‌نامه:** حذف الزام به ارائه معاینه فنی برای صدور بیمه‌نامه شخص ثالث.
**تعیین تکلیف خودروهای فاقد بیمه:** سازوکاری برای برخورد با وسایل نقلیه‌ای که فاقد بیمه شخص ثالث هستند.
**اصلاح ساختار صندوق تأمین خسارت‌های بدنی:** تغییر در نحوه اداره و تأمین منابع مالی این صندوق.

1. جدول مقایسه‌ای اجمالی

این قانون، ستون اصلی حمایت از زیان‌دیدگان تصادفات رانندگی در ایران محسوب می‌شود و نقش بسزایی در ایجاد امنیت خاطر برای مردم و نظام مند کردن جبران خسارات ایفا می‌کند.

منابع

پیوند به بیرون

منبع Wikipedia